Vapurlar gelir , vapurlar geçer
Kaptanlar değişir , yolcular değişir
Deniz bile değişir
Eskiden 3 büyük vapur vardı , onlara rastlarsak daha çabuk gideceğimizi
düşünürdük , Paşabahçe , Dolmabahçe ve Fenerbahçe ..
Has vapurlardı , sıkı , kuvvetli , güçlü..
Maltepe , Suadiye , Sedefadası , İnciburnu , Bostancı…
Maltepe nin üst katı farklıydı , masa ve sandalyeler vardı ,
küçük vapurlardı Ülev ve Suvat .
Şimdi sorsak 1. mevkii , 2. mevkii , lux neresiydi az kişi hatırlar ,
bodrumda gittiğimi de bilirim , sonradan hep kapalı oldu bodrumlar
oysa sıcacık olurdu biraz da havasız.
Vapurlar geldi , vapurlar geçti ömrümüzden..

Bu bir oyun mu oynadığımız ?
Kim başrolde , kim yardımcı oyuncu ?
Oyundan oyuna değişiyor rollerimiz ,
Işıklar kapanınca sahne bomboş , kimsesiz.
Yazık ki , alkışlarla yaşıyoruz biz .

Haydarpaşa ;
Trenleriyle , tarihiyle , yolcularıyla , şiirleriyle ve hatta bir zamanlar adı geçen geliniyle..
Haydarpaşa..
Dün gece son tren de kalktı , geri dönmeyecek.
Haydarpaşa garı kapanıyor .
Önce iki yıllık dinlenme , Marmaraydan sonra da emeklilik yaşayacak.
Hatıralarında insanlar , trenler , heyecanlar , kavuşmalar , ayrılıklar..
Hoşçakal…

Yalnız ve güçlü..
Bütün yapraklarını dökmüş olsa da bundan şikayetçi değil , biliyor ki yine bahar gelecek ,
yenilenmiş ve güçlenmiş olarak karşılayacak yine yaz mevsimini , kuş cıvıltılarını..
Bulutların beyazı ile gökyüzünün mavisinin muhteşem uyumunu izlemeye koyulmuş ,
güneşi dallarında hissederek bekliyor…
Sessiz ve dingin…

Geçen gün söylediğim şeyi bugün gazetede gördüm. Tablet bilgisayarlar çıkalıberi , ilk çağlarda duvarlara yazılan veya bulunan tabletlere atıfta bulunarak , o da tablet bu da tablet , aynı şey demiştim.
Bir elimde ipad , gazetede eski uygarlıkara ait taş tabletler ..
Aplikasyonlar , avatarlar , resimler , şekiller..
Zaten yazıyı bırakıp neredeyse her seyi resimle anlatma yoluna gidecegiz böyle giderse , yeni nesil yazı yazmayı pek sevmiyor , öyle ya klavye kullanmaktan kalem tutmaya vakit yok , yavaş yavaş şekillerle ifade etmeye çalışılıyor hersey , işyerlerinde de grafikler , sunumlar tercih ediliyor .
Sonunda çağlar geçecek ve her sey yok olunca belki de yine taş tabletlere dönülecek , çünkü belki de ileriki yıllardaki insanlar zaten başka bir şey bilmeyecekler kimbilir ..

Bir yıl sonu yazısı yazayım istedim .
Hani klasiktir , yeni yılda şu kararları aldım , bunları yapacağım , şunları yapmayacağım gibi yazılardan değil , öylesine bir yazı .
Bu yıl nasıl geçti gerçekten anlamadım , çok yoğundu , hem işte hem evde , biraz agresifti , biraz negatif ama daha çok pozitif , sadece ülke değil dünya kaynadı olaylarla , depremler , ayaklanmalar , ölümler , doğumlar , şike söylemleri , terör , digital dünyanın önlenemez yükselişi sürdü , geçti gitti..
Ne kaldı elimizde ? Anılar , anlar , buruk bir gülümseme ve bitmeyen umut.
2012 den dileğim tüm dünyaya yayılan bir sevgi ve barış bilinci , hayata gülerek umutla bakan insanlar …
Haydi 2012 duy sesimi lütfen , bu yıl tüm insanlar biraz daha mutluluk , sevgi ve huzuru haketti , kucakla tüm dünyayı sarıp sarmala sevgi ve coşkuyla..
Herkese mutlu ve sağlıklı yıllar …

Londra yine..
Cuma sabahı 7.55 uçağıyla Heathrow daydık. Kaptan pilotumuz kadındı ,Emel Hanım .
Esasen kadınların her işi çok da güzel yapacaklarına yürekten inanırım ve bunun da
en büyük savunucularındanımdır , amma velakin uçağı kullanan hemcinsim olunca
biraz da olsa korkmadım diyemeyeceğim , neden , bilmiyorum..
Bir taraftan gurur duydum THY de bir kadın pilot , son derece medeni bir yaklaşım ,
bir yandan da korktum nedense , ama kalkış da , yolculuk da , iniş de süperdi ,
helal olsun Emel kaptana dedim.
Londra yine çok güzeldi benim için , hava gayet güneşli ve ılıktı , oysa İstanbul
duyduğuma göre feciymiş , zaten dönüşte havaalanına inince anladım ki kış gelmiş
İstanbuluma .
Sokaklarda dolaştım , yedim , içtim , banklarda , çimlerde güneşlendim , ruhumu
resetledim , iliklerime kadar özgürlüğü hissedip geldim..
İyi de , ben yine özledim.
https://picasaweb.google.com/110767914384401609070/LondraIngiltere2011201020092008#

Eski Kralları , padişahları düşünüyorum da , ne ihtişam , muazzam lüks ve güç , kudret..
Bir yandan da düşünüp üzülüyorum onlar için , bu kadar haşmetli , debdebeli , görkemli
bir yaşamları oldu , ne isteseler yapabilecek durumdaydılar , kelleler gitti,
ama bir yerden bir yere giderken atlı araba veya ata binmek zorundaydılar ,
altın eyer de vursalar , yine de at attır , yüzlerce uçak alabilecek paraları vardı ,
bir uçak bile göremediler , veya telefonla görüşemediler , ipad leri olmadı ..
Bluejean giyemediler .
Gerçi bunların hiç birine ihtiyaçları da yoktu , hayatı bizim gibi koştura koştura değil ,
yavaş yavaş , sindire sindire yaşadılar .